रेल्वेप्लॅटफॉर्मवरील तो दिवस
नमस्कार मित्रांनो. आज मी तुम्हाला माझ्यासोबत घडलेली एक खरी घटना सांगणार आहे — असं काहीतरी जे साधं आहे, पण मनात खोलवर घर करून ठेवतं.
२०१६ साली मी गोव्याच्या एका कंपनीत नोकरी करत होतो. दिवाळीच्या सुट्टीत मी आणि माझा मित्र पुण्यासाठी निघालो होतो — घरच्या लोकांसोबत दिवाळी साजरी करायची होती. सुट्टी संपताच आम्ही परत गोव्याला जाण्यासाठी तयार झालो; दोघांचेही रेल्वे तिकीट कन्फर्म होते आणि आम्ही ठरलेल्या दिवशी स्टेशनवर पोहोचलो.
आम्ही प्लॅटफॉर्म नंबर तीनवर उभे राहिलो. परंतु वेळापत्रकानुसार येणारी गाडी एक तास उशिरा होती. इतक्यात एक घोषणा झाली — गाडी आता प्लॅटफॉर्म नंबर एकवर येईल. गर्दीचं वातावरण क्षणात बदललं; सगळे लोक हातातले सामान घेऊन धावपळू लागले. आम्हीही सामान घेऊन पलीकडे जाण्यास तयार झालो.
क्रॉसिंग ब्रिजवरून पलीकडे जायचं होतं आणि गर्दीतून पुढे जाणं सोपं नव्हतं. तिथे माझ्या समोर एक तरुणी उभी होती — जवळपास 20-22 वयाची. हातात ट्रॉली बॅग, पाठीत सॅक आणि एक लॅपटॉप — सर्व सामान ती एकटीच घेऊन उभी होती. तिच्या चेहऱ्यावर थोडा ताण होता आणि ती वारंवार आपल्या सामानाकडे पाहत होती
.
त्या क्षणी मला वाटलं — इतक्या प्रमाणात सामान घेवून ती या गर्दीतून कशी पुढे जाईल? आम्ही तिला मदत करावी म्हंटलं आणि मी हळूच म्हणालो, “लॅपटॉपचा बॅग इथे दे, मी ठेवतो — तू माझ्या मागे ये.” ती थोडंसं संकोचली, पण केवळ आशेनेच माझ्याकडे बॅग दिली. बॅग घेतल्यावर तिचं ओझं थोडं हलकं झालं आणि आम्ही दोघेही गर्दीतून पुढे जाऊन तिला मार्ग दाखवायचा प्रयत्न केला.
गर्दी ओलांडून बाहेर आल्यावर .” ती अचानक नजरांपासून हरवून गेली — आम्ही तिला खूप शोधलं, पण ती आम्हाला सापडली नाही. गर्दीतून बाहेर आल्यावरही ती दिसली नाही; वेळ पुढे सरत होता आणि अमच्या गाडीची वेळ जवळ येत होती.
आम्ही लॅपटॉप बॅग स्वतःकडे घेतली आणि गोव्याला परत निघालो. मनात एकच आत्मविश्वास होता — लवकरच ती ती बॅग परत घेऊ शकेल. गाडीमध्ये बसल्यावर मी बॅग उघडून पाहिलं — त्यात एक बोर्डिंग पास होता, ज्यावर तिचं पूर्ण नाव लिहिलेलं होतं. त्या नावाने शोधणे सुरू केलं.
शोध घेताना अनेक विघ्न आले; विमान कंपनीच्या कार्यालयाने फोन नंबर देण्यास मनाई केली. पण तिचा चेहरा माझ्या लक्षात राहिला होता. मी फेसबुकवर तिचं नाव टाकलं — तिचा प्रोफाइल शोधून थोड्या वेळाने तिच्या कॉलेजचे पत्तेदेखील कळले. मी तिला आणि तिच्या मित्रपरिवाराला मेसेज केला: “तुमचा लॅपटॉप आमच्याकडे सुरक्षित आहे. माझं नाव प्रभात आहे; हा माझा नंबर आहे. कृपया संपर्क करा.” इतरांनाही कळवून दिलं की तिच्याकडे संदेश पोहचवावा.
दुसऱ्या दिवशी मी थेट तिच्या कॉलेजला फोन केला आणि सविस्तर माहिती सांगितली; तरीही त्यांना तिचा नंबर द्यायला संकोच वाटला. पोलिसांकडे जाण्याची जाणीव होती, पण त्यांच्या प्रश्नांना सामोरे जाण्याची भीतीही होती — म्हणून मी तो पर्याय टाळला. वाट पहात असताना संध्याकाळी एका अज्ञात नंबरवरून फोन आला — ती तिची आई होती.
मी सर्व घटनाक्रम तिच्या आईसमोर मोकळेपणाने मांडला. आईने विचारले की आम्ही कसा शोध लावला आणि कसा तिचा लॅपटॉप आमच्याकडे आला. ती फोनवरून शांत झाली आणि नंतर सांगितलं की तिच्या मुलीला लॅपटॉप हरवल्याने खूप रड आले होते; आमच्या नावावरुन तिला पहोचलेल्या चुकल्या गोंधळामुळे ती संतापलेली होती. आईने आमचे आभार मानले, कारण आम्ही तिच्या मुलीला गर्दीतून बाहेर काढण्याचा प्रयत्न करत होतो.
काही तासांनी मुंबईहून एक परिचित माणूस आला; मी त्याची सर्व चौकट तपासून मग लॅपटॉप त्यांना परत दिला. तिच्या आईने आणि त्या मुलीने आमचे खूप आभार मानले. त्या क्षणी मनाला एक हलकीशी उब आणि समाधान वाटले — कारण मदत केली ती योग्य ठिकाणी पोहोचली होती.
ही घटना साधी वाटेल, पण ती मला नेहमी आठवते — अनपेक्षित भेट, छोटेखानी मदत, आणि तिच्या बरोबर आलेलं मनाचं समाधान. लोकपरिचय नसतानाही जेव्हा आपण मदतीचा हात वाढवतो, तेव्हा आयुष्यातील छोट्या क्षणांनाही मोठं अर्थ मिळतो. मला आजही तो दिवस आठवतो — एक लॅपटॉप, एक नाव, आणि दोन अनपेक्षित परिचयांमुळे जी माणुसकी परतवली गेली.
अशा आठवणी सोबत घ्या — साधेपणात दडलेलं मनुष्यत्त्व आणि दुसऱ्याशी जोडलेली आपुलकी.